بازاین چه شورش ست که درخلق عالم است

باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین

بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است

این صبح تیره باز دمید از کجا کزو

کار جهان و خلق جهان جمله در هم است

گویا طلوع می‌کند از مغرب آفتاب

کاشوب در تمامی ذرات عالم است

گر خوانمش قیامت  دنیا بعید  نیست

این رستخیز عام که نامش محرم است

در بارگاه  قدس که جای ملال نیست

سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است

جن و ملک بر آدمیان  نوحه می‌کنند

گویا عزای اشرف اولاد آدم است

خورشید آسمان و زمین نور مشرقین

پرورده‌ی کنار رسول خدا حسین

در خاک و خون طپیده میدان کربلا

خون می‌گذشت از سر ایوان کربلا

زآن گل که شد شکفته به بستان کربلا

خوش داشتند حرمت مهمان کربلا

خاتم ز قحط آب سلیمان کربلا

فریاد العطش ز بیابان کربلا

کردند رو به خیمه‌ی سلطان کربلا

کز خوف خصم در حرم افغان بلند شد

کاش آن زمان  سرادق گردون نگون شدی

وین خرگه بلند ستون بی‌ستون شدی

کاش آن زمان درآمدی  از کوه تا به کوه

سیل سیه که روی زمین قیرگون شدی

کاش آن زمان ز آه جهان سوز اهل بیت

یک شعله‌ی برق خرمن گردون دون شدی

کاش آن زمان که این حرکت  کرد آسمان

سیماب‌وار گوی زمین بی‌سکون شدی