تولدی دیگر

زمزمه شعرهای فروغ فرخ زاد با صدای

نیکی کریمی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

اول فکر کردم  نیکی کریمی بازیگر خوب سینما هم پای توی کفش شاعران کرده مجموعه داده است. از این اتفاق هایی که مشابه ان را زیاد می توان سراغ گرفت. مثل خیلی از آچار فرانسه های سینمای ایران که هم می نویسند ، هم کارگردانی می کنند ، هم نقش اول زن و مرد فیلم شان را خودشان بازی می کنند ، و نهایت اینکه  تصنیف ضمیمه موسیقی فیلم شان ساخته خودشان است و ساخته پاخته یکی دو دانگ صدایی که فکر می کنند دارند. می گویید کجای این کار عیب دارد. نمی دانم اصلا چنین سوالی چرا به ذهنم خطور نکرده بود. انگار حق با سوال ساده ی شماست. مگر چه عیبی دارد آدم همه کاره باشد. آخرش چند تا مهران مدیری  تولید می شود مگر بد است. مگر هفتاد میلیون ایرانی برای دیدن طنز های تلویزیونی او لحظه شماری نمی کنند. مشکل فقط راضی کردن به ظاهر روشنفکران از دماغ فیل افتاده است که  نوشته های مدرن و فرامدرن قاسم خانی و صحت و چندتا نویسنده ریز و درشت دیگر، خواسته آنها را هم بگویی نگویی لحاظ می کنند. اصلا گور پدر دیوید لینچ و پیتر ویر و لارنس فون تریر و دیگران. مهران خودمان را بچسب. سخن به بی راهه رفت. داشتم می گفتم چه عیب دارد پرویز پرستویی با همه بازهای زیبایش در سینما و تلویزیون شعرهای چند شاعر ننه مرده را بخواند. چه فرقی می کند شین های خمار خسرو شکیبایی توی روزی روزگاری و هامون  یا توی نامه ها و نشانی های  سیدعلی صالحی. چرا بعضی از ما عمله شعر و ادب فکر می کنیم ادبیات حق موروثی ماست. اصلا گور پدر واژه . حالا گیرم چند سطر از فلان شعر را هم غلط و غلوط بخوانند. آسمان که به زمین نمی آید. خودمانیم گاهی یک نفر مثل مرحوم حسین پناهی هم می آید و با سادگی ها خودش ساده و صمیمی می گوید. همانطور سادگی های بازی اش را زندگی می کند همانطور و به همان سادگی شعر می گوید. کلماتش گاهی توی خلوت خیلی از ما بهتران شعر و ادب هم طنین می اندازد. بگذریم حکایت غریبی دارد این ادبیات آنهم توی دنیایی که از سال ها پیش فیلسوفان و اندیشمندان جهان مرگش را پیش بینی کرده بودند . این قصه سر دراز دارد اما...نیکی کریمی عزیز با همه بازی های ماندگارش در سینما، این بار به زمزمه  شعرهای فروغ  علاقه نشان داده است. اگرچه گاهی  ایراداتی در خوانش شعر در کلام نیکی دیده می شود اما کیفیت ضبط اثر و انتخاب موسیقی نسبتا خوب ، این نواقص را می پوشاند. این اتفاق عزیز را به فال نیک می گیریم و روزی را آرزو می کنیم که اشعار شاعران ایران زمین نه از زبان شاعران و هنرمندان که از زبان همه مردم کوچه و بازار، زمزمه شود. آن روز شاید زیبا ترین رویای دوستان ادیبات فارسی تحقق یابد.