با کلیک بر روی این قسمت، به خانه سارا شعر بروید about me

به سایت سارا شعر خوش آمدید

ترجمه شعر معروفترین شاعران جهان


 

ضمن سپاس و قدردانی از تلاش های دوستم دکترسیامک بهرام پرور و همسر گرامی شان گلاره جمشیدی و با کسب اجازه از محضر ایشان، ترجمه ای از شعر سه زن سیلویا پلات را از سایت شاعرانه ها به امانت گرفته ایم که به همرا اصل متن شعر تقدیم می گردد. این ترجمه طی ماه های مختلف در سایت شاعرانه ها و توسط نویسنده و مترجم ارجمند گلاره جمیشدی  انجام و ارائه یافت و مورد استقبال مخاطبان قرار گرفت. برای دریافت مطالب دیگر شما را به این سایت ارزشمند ارجاع می دهیم :

 

Three Women

 by Sylvia Plat

A Poem for Three Voices
 
 Setting: A Maternity Ward and round about
 
 FIRST VOICE:
 I am slow as the world. I am very patient,
 Turning through my time, the suns and stars
 Regarding me with attention.
 The moon's concern is more personal:
 She passes and repasses, luminous as a nurse.
 Is she sorry for what will happen? I do not think so.
 She is simply astonished at fertility.
 
 When I walk out, I am a great event.
 I do not have to think, or even rehearse.
 What happens in me will happen without attention.
 The pheasant stands on the hill;
 He is arranging his brown feathers.
 I cannot help smiling at what it is I know.
 Leaves and petals attend me. I am ready.
 
 SECOND VOICE:
 When I first saw it, the small red seep, I did not believe it.
 I watched the men walk about me in the office. They were so flat!
 There was something about them like cardboard, and now I had caught it,
 That flat, flat, flatness from which ideas, destructions,
 Bulldozers, guillotines, white chambers of shrieks proceed,
 Endlessly proceed--and the cold angels, the abstractions.
 I sat at my desk in my stockings, my high heels,
 
 And the man I work for laughed: 'Have you seen something awful?
 You are so white, suddenly.' And I said nothing.
 I saw death in the bare trees, a deprivation.
 I could not believe it. Is it so difficult
 For the spirit to conceive a face, a mouth?
 The letters proceed from these black keys, and these black keys proceed
 From my alphabetical fingers, ordering parts,
 
 Parts, bits, cogs, the shining multiples.
 I am dying as I sit. I lose a dimension.
 Trains roar in my ears, departures, departures!
 The silver track of time empties into the distance,
 The white sky empties of its promise, like a cup.
 These are my feet, these mechanical echoes.
 Tap, tap, tap, steel pegs. I am found wanting.
 
 This is a disease I carry home, this is a death.
 Again, this is a death. Is it the air,
 The particles of destruction I suck up? Am I a pulse
 That wanes and wanes, facing the cold angel?
 Is this my lover then? This death, this death?
 As a child I loved a lichen-bitten name.
 Is this the one sin then, this old dead love of death?
 
 THIRD VOICE:
 I remember the minute when I knew for sure.
 The willows were chilling,
 The face in the pool was beautiful, but not mine--
 It had a consequential look, like everything else,
 And all I could see was dangers: doves and words,
 Stars and showers of gold--conceptions, conceptions!
 I remember a white, cold wing
 
 And the great swan, with its terrible look,
 Coming at me, like a castle, from the top of the river.
 There is a snake in swans.
 He glided by; his eye had a black meaning.
 I saw the world in it--small, mean and black,
 Every little word hooked to every little word, and act to act.
 A hot blue day had budded into something.
 
 I wasn't ready. The white clouds rearing
 Aside were dragging me in four directions.
 I wasn't ready.
 I had no reverence.
 I thought I could deny the consequence--
 But it was too late for that. It was too late, and the face
 Went on shaping itself with love, as if I was ready.
 
 SECOND VOICE:
 It is a world of snow now. I am not at home.
 How white these sheets are. The faces have no features.
 They are bald and impossible, like the faces of my children,
 Those little sick ones that elude my arms.
 Other children do not touch me: they are terrible.
 They have too many colors, too much life. They are not quiet,
 Quiet, like the little emptinesses I carry.
 
 I have had my chances. I have tried and tried.
 I have stitched life into me like a rare organ,
 And walked carefully, precariously, like something rare.
 I have tried not to think too hard. I have tried to be natural.
 I have tried to be blind in love, like other women,
 Blind in my bed, with my dear blind sweet one,
 Not looking, through the thick dark, for the face of another.
 
 I did not look. But still the face was there,
 The face of the unborn one that loved its perfections,
 The face of the dead one that could only be perfect
 In its easy peace, could only keep holy so.
 And then there were other faces. The faces of nations,
 Governments, parliaments, societies,
 The faceless faces of important men.
 
 It is these men I mind:
 They are so jealous of anything that is not flat! They are jealous gods
 That would have the whole world flat because they are.
 I see the Father conversing with the Son.
 Such flatness cannot but be holy.
 'Let us make a heaven,' they say.
 'Let us flatten and launder the grossness from these souls.'
 
 FIRST VOICE:
 I am calm. I am calm. It is the calm before something awful:
 The yellow minute before the wind walks, when the leaves
 Turn up their hands, their pallors. It is so quiet here.
 The sheets, the faces, are white and stopped, like clocks.
 Voices stand back and flatten. Their visible hieroglyphs
 Flatten to parchment screens to keep the wind off.
 They paint such secrets in Arabic, Chinese!
 
 I am dumb and brown. I am a seed about to break.
 The brownness is my dead self, and it is sullen:
 It does not wish to be more, or different.
 Dusk hoods me in blue now, like a Mary.
 O color of distance and forgetfulness!--
 When will it be, the second when Time breaks
 And eternity engulfs it, and I drown utterly?
 
 I talk to myself, myself only, set apart--
 Swabbed and lurid with disinfectants, sacrificial.
 Waiting lies heavy on my lids. It lies like sleep,
 Like a big sea. Far off, far off, I feel the first wave tug
 Its cargo of agony toward me, inescapable, tidal.
 And I, a shell, echoing on this white beach
 Face the voices that overwhelm, the terrible element.
 
 THIRD VOICE:
 I am a mountain now, among mountainy women.
 The doctors move among us as if our bigness
 Frightened the mind. They smile like fools.
 They are to blame for what I am, and they know it.
 They hug their flatness like a kind of health.
 And what if they found themselves surprised, as I did?
 They would go mad with it.
 
 And what if two lives leaked between my thighs?
 I have seen the white clean chamber with its instruments.
 It is a place of shrieks. It is not happy.
 'This is where you will come when you are ready.'
 The night lights are flat red moons. They are dull with blood.
 I am not ready for anything to happen.
 I should have murdered this, that murders me.
 
 FIRST VOICE:
 There is no miracle more cruel than this.
 I am dragged by the horses, the iron hooves.
 I last. I last it out. I accomplish a work.
 Dark tunnel, through which hurtle the visitations,
 The visitations, the manifestations, the startled faces.
 I am the center of an atrocity.
 What pains, what sorrows must I be mothering?
 
 Can such innocence kill and kill? It milks my life.
 The trees wither in the street. The rain is corrosive.
 I taste it on my tongue, and the workable horrors,
 The horrors that stand and idle, the slighted godmothers
 With their hearts that tick and tick, with their satchels of instruments.
 I shall be a wall and a roof, protecting.
 I shall be a sky and a hill of good: O let me be!
 
 A power is growing on me, an old tenacity.
 I am breaking apart like the world. There is this blackness,
 This ram of blackness. I fold my hands on a mountain.
 The air is thick. It is thick with this working.
 I am used. I am drummed into use.
 My eyes are squeezed by this blackness.
 I see nothing.
 
 SECOND VOICE:
 I am accused. I dream of massacres.
 I am a garden of black and red agonies. I drink them,
 Hating myself, hating and fearing. And now the world conceives
 Its end and runs toward it, arms held out in love.
 It is a love of death that sickens everything.
 A dead sun stains the newsprint. It is red.
 I lose life after life. The dark earth drinks them.
 
 She is the vampire of us all. So she supports us,
 Fattens us, is kind. Her mouth is red.
 I know her. I know her intimately--
 Old winter-face, old barren one, old time bomb.
 Men have used her meanly. She will eat them.
 Eat them, eat them, eat them in the end.
 The sun is down. I die. I make a death.
 
 FIRST VOICE:
 Who is he, this blue, furious boy,
 Shiny and strange, as if he had hurtled from a star?
 He is looking so angrily!
 He flew into the room, a shriek at his heel.
 The blue color pales. He is human after all.
 A red lotus opens in its bowl of blood;
 They are stitching me up with silk, as if I were a material.
 
 What did my fingers do before they held him?
 What did my heart do, with its love?
 I have never seen a thing so clear.
 His lids are like the lilac-flower
 And soft as a moth, his breath.
 I shall not let go.
 There is no guile or warp in him. May he keep so.
 
 SECOND VOICE:
 There is the moon in the high window. It is over.
 How winter fills my soul! And that chalk light
 Laying its scales on the windows, the windows of empty offices,
 Empty schoolrooms, empty churches. O so much emptiness!
 There is this cessation. This terrible cessation of everything.
 These bodies mounded around me now, these polar sleepers--
 What blue, moony ray ices their dreams?
 
 I feel it enter me, cold, alien, like an instrument.
 And that mad, hard face at the end of it, that O-mouth
 Open in its gape of perpetual grieving.
 It is she that drags the blood-black sea around
 Month after month, with its voices of failure.
 I am helpless as the sea at the end of her string.
 I am restless. Restless and useless. I, too, create corpses.
 
 I shall move north. I shall move into a long blackness.
 I see myself as a shadow, neither man nor woman,
 Neither a woman, happy to be like a man, nor a man
 Blunt and flat enough to feel no lack. I feel a lack.
 I hold my fingers up, ten white pickets.
 See, the darkness is leaking from the cracks.
 I cannot contain it. I cannot contain my life.
 
 I shall be a heroine of the peripheral.
 I shall not be accused by isolate buttons,
 Holes in the heels of socks, the white mute faces
 Of unanswered letters, coffined in a letter case.
 I shall not be accused, I shall not be accused.
 The clock shall not find me wanting, nor these stars
 That rivet in place abyss after abyss.
 
 THIRD VOICE:
 I see her in my sleep, my red, terrible girl.
 She is crying through the glass that separates us.
 She is crying, and she is furious.
 Her cries are hooks that catch and grate like cats.
 It is by these hooks she climbs to my notice.
 She is crying at the dark, or at the stars
 That at such a distance from us shine and whirl.
 
 I think her little head is carved in wood,
 A red, hard wood, eyes shut and mouth wide open.
 And from the open mouth issue sharp cries
 Scratching at my sleep like arrows,
 Scratching at my sleep, and entering my side.
 My daughter has no teeth. Her mouth is wide.
 It utters such dark sounds it cannot be good.
 
 FIRST VOICE:
 What is it that flings these innocent souls at us?
 Look, they are so exhausted, they are all flat out
 In their canvas-sided cots, names tied to their wrists,
 The little silver trophies they've come so far for.
 There are some with thick black hair, there are some bald.
 Their skin tints are pink or sallow, brown or red;
 They are beginning to remember their differences.
 
 I think they are made of water; they have no expression.
 Their features are sleeping, like light on quiet water.
 They are the real monks and nuns in their identical garments.
 I see them showering like stars on to the world--
 On India, Africa, America, these miraculous ones,
 These pure, small images. They smell of milk.
 Their footsoles are untouched. They are walkers of air.
 
 Can nothingness be so prodigal?
 Here is my son.
 His wide eye is that general, flat blue.
 He is turning to me like a little, blind, bright plant.
 One cry. It is the hook I hang on.
 And I am a river of milk.
 I am a warm hill.
 
 SECOND VOICE:
 I am not ugly. I am even beautiful.
 The mirror gives back a woman without deformity.
 The nurses give back my clothes, and an identity.
 It is usual, they say, for such a thing to happen.
 It is usual in my life, and the lives of others.
 I am one in five, something like that. I am not hopeless.
 I am beautiful as a statistic. Here is my lipstick.
 
 I draw on the old mouth.
 The red mouth I put by with my identity
 A day ago, two days, three days ago. It was a Friday.
 I do not even need a holiday; I can go to work today.
 I can love my husband, who will understand.
 Who will love me through the blur of my deformity
 As if I had lost an eye, a leg, a tongue.
 
 And so I stand, a little sightless. So I walk
 Away on wheels, instead of legs, they serve as well.
 And learn to speak with fingers, not a tongue.
 The body is resourceful.
 The body of a starfish can grow back its arms
 And newts are prodigal in legs. And may I be
 As prodigal in what lacks me.
 
 THIRD VOICE:
 She is a small island, asleep and peaceful,
 And I am a white ship hooting: Goodbye, goodbye.
 The day is blazing. It is very mournful.
 The flowers in this room are red and tropical.
 They have lived behind glass all their lives, they have been cared for
 tenderly.
 Now they face a winter of white sheets, white faces.
 There is very little to go into my suitcase.
 
 There are the clothes of a fat woman I do not know.
 There is my comb and brush. There is an emptiness.
 I am so vulnerable suddenly.
 I am a wound walking out of hospital.
 I am a wound that they are letting go.
 I leave my health behind. I leave someone
 Who would adhere to me: I undo her fingers like bandages: I go.
 
 SECOND VOICE:
 I am myself again. There are no loose ends.
 I am bled white as wax, I have no attachments.
 I am flat and virginal, which means nothing has happened,
 Nothing that cannot be erased, ripped up and scrapped, begun again.
 There little black twigs do not think to bud,
 Nor do these dry, dry gutters dream of rain.
 This woman who meets me in windows--she is neat.
 
 So neat she is transparent, like a spirit.
 how shyly she superimposes her neat self
 On the inferno of African oranges, the heel-hung pigs.
 She is deferring to reality.
 It is I. It is I--
 Tasting the bitterness between my teeth.
 The incalculable malice of the everyday.
 
 FIRST VOICE:
 How long can I be a wall, keeping the wind off?
 How long can I be
 Gentling the sun with the shade of my hand,
 Intercepting the blue bolts of a cold moon?
 The voices of loneliness, the voices of sorrow
 Lap at my back ineluctably.
 How shall it soften them, this little lullaby?
 
 How long can I be a wall around my green property?
 How long can my hands
 Be a bandage to his hurt, and my words
 Bright birds in the sky, consoling, consoling?
 It is a terrible thing
 To be so open: it is as if my heart
 Put on a face and walked into the world.
 
 THIRD VOICE:
 Today the colleges are drunk with spring.
 My black gown is a little funeral:
 It shows I am serious.
 The books I carry wedge into my side.
 I had an old wound once, but it is healing.
 I had a dream of an island, red with cries.
 It was a dream, and did not mean a thing.
 
 FIRST VOICE:
 Dawn flowers in the great elm outside the house.
 The swifts are back. They are shrieking like paper rockets.
 I hear the sound of the hours
 Widen and die in the hedgerows. I hear the moo of cows.
 The colors replenish themselves, and the wet
 Thatch smokes in the sun.
 The narcissi open white faces in the orchard.
 
 I am reassured. I am reassured.
 These are the clear bright colors of the nursery,
 The talking ducks, the happy lambs.
 I am simple again. I believe in miracles.
 I do not believe in those terrible children
 Who injure my sleep with their white eyes, their fingerless hands.
 They are not mine. They do not belong to me.
 
 I shall meditate upon normality.
 I shall meditate upon my little son.
 He does not walk. He does not speak a word.
 He is still swaddled in white bands.
 But he is pink and perfect. He smiles so frequently.
 I have papered his room with big roses,
 I have painted little hearts on everything.
 
 I do not will him to be exceptional.
 It is the exception that interests the devil.
 It is the exception that climbs the sorrowful hill
 Or sits in the desert and hurts his mother's heart.
 I will him to be common,
 To love me as I love him,
 And to marry what he wants and where he will.
 
 THIRD VOICE:
 Hot noon in the meadows. The buttercups
 Swelter and melt, and the lovers
 Pass by, pass by.
 They are black and flat as shadows.
 It is so beautiful to have no attachments!
 I am solitary as grass. What is it I miss?
 Shall I ever find it, whatever it is?
 
 The swans are gone. Still the river
 Remembers how white they were.
 It strives after them with its lights.
 It finds their shapes in a cloud.
 What is that bird that cries
 With such sorrow in its voice?
 I am young as ever, it says. What is it I miss?
 
 SECOND VOICE:
 I am at home in the lamplight. The evenings are lengthening.
 I am mending a silk slip: my husband is reading.
 How beautifully the light includes these things.
 There is a kind of smoke in the spring air,
 A smoke that takes the parks, the little statues
 With pinkness, as if a tenderness awoke,
 A tenderness that did not tire, something healing.
 
 I wait and ache. I think I have been healing.
 There is a great deal else to do. My hands
 Can stitch lace neatly on to this material. My husband
 Can turn and turn the pages of a book.
 And so we are at home together, after hours.
 It is only time that weighs upon our hands.
 It is only time, and that is not material.
 
 The streets may turn to paper suddenly, but I recover
 From the long fall, and find myself in bed,
 Safe on the mattress, hands braced, as for a fall.
 I find myself again. I am no shadow
 Though there is a shadow starting from my feet. I am a wife.
 The city waits and aches. The little grasses
 Crack through stone, and they are green with life.
 
 Sylvia Plath


 

" سه زن "

 سیلویا پلات
برگردان: گلاره جمشیدی

شعری برای سه صدا
مکان: زایشگاه و پیرامونش

صدای اول:

سُستم مثل دنیا،
ببمار ِ بیمار؛
در گذر از میانه لحظاتم
نگاهم می کنند با نگرانی
خورشیدها و ستارگان؛
اما ماه
با توجه ای خاص تر
می گذرد و باز می گذرد،
رخشنده، بسان پرستاری؛
غمگین است آیا
برای آنچه رخ خواهد داد؟
گمان نکنم !
او مبهوت این باروری است،
همین!

آنگاه که دست از کار می کشم
پدیده ای بزرگم
نه ناچارم به اندیشیدن
نه ناگزیر از ممارست
آنچه در من رخ می دهد،
نیازمند توجه ای نیست .
قرقاول روی تپه می ایستد و
می آراید
پرهای قهوه ای اش را .
کاری از من ساخته نیست
جز لبخندی بر آنچه از آن آگاهم .
همراهی ام می کنند
برگها و گلبرگها،
و من آماده ام..

صدای دوم:

اولین بار که دیدم
لکه کوچک قرمز را،
باورش نکردم .
نگاه کردم به کسانی که در دفتر کار
دور و برم می پلکیدند
همه شان مسطح بودند!
چیزی اطرافشان بود
مثل یک مقوای نازک،
و حالا من آنرا بُریده بودم .
آن مسطحهای مسطح سطحی،
برآمده از پندارها
ویرانی ها،
بلدوزرها،
گیوتین ها،
اتاقهای سفیدِ وقوع جیغهای دلخراش،
وقوعی بی پایان...
و فرشته های سرد و
پریشان خیالیها...

نشستم پشت میزم ،
با جورابهای ساق دار و پاشنه های بلندم.
و مردی که برایش کار می کنم خندید:
"چیز وحشتناکی دیده اید؟
رنگتان ناگهان پریده !"
و من چیزی نگفتم .

من
مرگ را دیدم
در میان درختان عریان ،
چون فقدانی.
نمی توانستم باورش کنم.
دشوار است آیا
تصور یک صورت یا دهان
برای یک روح ؟!

حروف
جاری شدند از این کلیدهای سیاه،
و این کلیدهای سیاه
از انگشتهای الفبایی من :
سفارش قطعات ،
فطعات،
خرده ریزها،
چرخ دنده ها ،
چندکاره های بی نظیر.

همچنان که نشسته ام ،
جان می کَنم و
بُعدی را از دست می دهم.
نعرهء ترن ها در گوشم :
کوچ!
کوچ!
رد پای سیمگون زمان به سمت فاصله ها تهی می شود.
و آسمان سپید از پیمان خود خالی، چون پیمانه ای.

اینها پاهای من اند،
این انعکاس های ماشینی.
تاپ،
تاپ،
تاپ ...
میخ های پولادین....

در حال عجز پیدایم می کنند.

این مرضی است که به خانه می برمش،
مرگی ست.
دیگر بار، مرگی ست.
آیا هواست این،
یا ترکش های انهدام که فرو می برم؟
نبضی هستم آیا،
که می کاهد و می کاهد،
رو در روی فرشتهء سرما؟
نکند خاطرخواه من است این ؟!
این مرگ !
مرگ !
در کودکی
عاشق نامی خزه پوش بودم.
نکند گناه ست این؟
این عشق دیرینهء مرده
به مرگ !

صدای سوم:

به یاد دارم،
لحظه ای را که به یقین رسیدم.
بیدها می لرزیدند.
زیبا بود
چهرهء درون آبگیر ،
اما از آنِ من نبود...
نگاهی نافذ داشت ،
مثل هر چیز دیگر.
و تمام آنچه می دیدم خطرناک بود:
فاخته ها و واژه ها،
ستاره ها و رگبارهای طلا.
پندارها، باروریها!

به یاد می آورم
بالی سپید و سرد را
قویی بزرگ را،
با نگاهی هراسناک،
روانه به سوی من،
چونان دژی، بر فراز رودخانه.
ماری در میانه قوها بود،
می سُرید نرم نرمک،
چشمش معنایی سیاه داشت.
دنیا را دیدم در اندرونش:
کوچک ... پست
و سیاه !
هر خرده کلام ،
خرده کلامی را می ربود
و هر کنش
کنشی را !

روزی گرم و آبی شکفته بود
به سمت چیزی ؛
و من
آماده نبودم .
ابرهای سپید ،
پدیدار شده از پیرامون،
مرا به چهار سمت می کشاندند.
آماده نبودم،
حرمتی نداشتم.
گمانم بود می توانم
حاشا کنم سرانجامش را
اما دیر شده بود،
خیلی دیر.
و چهره ،
خود را به شکل عشق در آورد،
آن گونه که گویی
من آماده ام ...


قسمت دوم:

صدای دوم:

اینک
اینجا دنیایی ست برفی.
در خانه ام نیستم.
چقدر سفیدند این ملحفه ها !
صورت ها هیچ ترکیبی ندارند،
بی حالتند و نا ممکن،
چون چهره کودکان من،
کودکانی بیمار که از آغوش من طفره می روند؛
باقی کودکان لمسم هم نمی کنند،
دهشتناک اند:
با رنگهایی فراوان و
جان هایی بسیار،
آرام نیستند،
آرام
مثل خلاء کوچکی
که حملش می کنم.

فرصت ها داشته ام،
تلاش کرده ام،
تلاش.
به خودم پیوند زده ام
زندگی را
چون عضوی دیریاب.
و با دقت گام برداشته ام،
ترسان و لرزان،
چون چیزی نایاب.
سعی کرده ام بسیار نیاندیشم،
سعی کرده ام طبیعی باشم،
سعی کرده ام کور باشم
در عشق،
چون دیگر زنان،
کور در بستر،
با عزیزِ کورِ مهربانم !
بی نگاهی از میان تاریکی دیجور،
به رخسار دیگری.

نگاه نکردم.
اما
چهره آنجا بود هنوز،
چهره ای تولد نیافته
که شیفته تکمیل خود بود؛
چهره ای مُرده
که توان کامل شدنش بود
در آرامش بی تکلفش،
توان منزه ماندنش بود؛
و سپس چهره هایی دیگر،
چهره ملتها،
دولتها،
مجالس و جوامع،
چهره های بی چهرهء مشاهیر.

به اینها فکر می کنم:
آنانی که به هرچیز نا مسطح حسادت می کنند!
خدایانی حسود
که نمام دنیا را مسطح می کنند،
چرا که خود چنین اند !
" پدر" را دیدم که با " پسر " مذاکره می کرد،
این چنین تسطحی ممکن نیست
مگز با تقدس،
می گویند:
" بیا بهشتی بنا کنیم،
بیا هموارکنیم و مسطح
برجستگی های این همه روح را !

صدای اول:

آرام ام،
آرام.
آرامشی قبل از طوفان:
لحظه ای زرد فام
پیش از خیزش باد،
آنگاه که برگها
دستانشان را،
زردناکی شان را،
بالا می گیرند.

سرشار سکوت است اینجا.
ملحفه ها،
چهره ها
سپیدند و ساکن،
مثل ساعتها.
صداها پس می مانند و مسطح می شوند.
حروف مصور مرئی،
پهن شده بر پرده ای از پوست
برای پس راندن باد،
رموزی را نقش می زنند
به چینی و عربی!

گنگم و قهوه ای!
بذری در شرف شکافته شدن.
قهوه ای بودن
خویش مرگی من است و
چقدر عبوس!
: که خواهان افزونی و تفاوت نیست.

آنک
گرگ و میش هوا احاطه ام می کند
در کبودی
چونان چون مریمی...
آه، رنگ فاصله و فراموشی!

کدامین وقت خواهد بود،
آنگاه که زمان می شکند و
ابدیت فرا می گیردش،
و من
به تمامی غرق می شوم؟

با خودم حرف می زنم،
تنها با خودم،
تک افتاده ،
فرسوده و رنگ باخته از مواد گندزدا،
فداکارانه !
انتظار روی پلکهام،
سنگین سنگین
می لمد،
چونان خفتن دریایی بزرگ،
دورافتاده،
دوردست ...
حس می کنم
جست و خیز نخستین خیزابه را ؛
محمولهء رنج اش برای من
گریز ناپذیر،
چونان جزر و مد ؛
و من
صدفی پژواک گو
بر این ساحل سپید،
رو به اصواتی
که اساس هراس را
در هم می شکنند.

صدای سوم:

آنک
من کوه ام،
در میانه زنان کوه وار؛

پزشکان
لا به لای مان
می روند و می آیند ،
اگر چه خیال را به وحشت می اندازد
درشتی مان ؛

ابله وار می خندند و
قصد سرزنشم را دارند،
به خاطر آنجه هستم و
بر آن آگاهند .

تسطح خود را در آغوش می گیرند،
چون گونه ای از سلامتی؛
اگر خود را غافلگیر می یافتند چه،
آنچنانکه من؟
دیوانه می شدند، بی شک !

و اگر دو موجود زنده
از بین رانهام
می چکید ، چه؟

من اتاقی سفید و پاکیزه را دیده ام
با وسایلش ،
مکانی برای جیغها،
که شادمانه نیست.
" به اینجا می آیی،
هروقت که آماده شدی"

چراغهای شب،
ماههای سرخ ِ مسطح اند،
کدر شده با خون.
من آمادهء هیچ اتفاقی نیستم !
باید می کشتم،
آنرا که می کُشَدَم...


قسمت سوم:

صدای اول:

هیچ معجزه ای ظالمانه تر از این نیست.
مرا با اسبها می کشاندند،
سم هاشان آهنین.
دوام آوردم،
تمامش را دوام آوردم.
کاری را به انجام رساندم.
تونل تاریک،
که عیادت ها پیچ می خورند
در اندرونش.
عیادت ها،
اظهارفضلها،
چهره های وحشت زده؛
من کانون یک قساوتم
چه دردها،
چه مصیبتهایی باید بپرورندم؟

این چنین معصومیتی آیا
می تواند
بکُشد و بکُشد؟!
شیرهء هستی ام را می دوشد.

درختان در خیابان می پژمرند،
باران خورنده است.
بر زبانم
مزمزه می کنم آن را
و این هراسهای موثر را؛
هراس هایی که می ایستند و
این پا و آن پا می کنند ؛
مادر خوانده هایی نحیف،
با تیک تاک قلبهاشان،
با کیف بنددار وسایلشان.

من
دیواری خواهم بود و سقفی،
نگاهبان.
آسمانی خواهم بود و
کوهی از خوبی :
آه!
بگذار که باشم!

نیرویی در من قد می کشد،
سرسختی ای دیرسال.
چون جهان از هم می دَرم.
این سیاهی اینجاست،
این پتک سیاهی.

دستانم را به دور کوهی قلاب می کنم
هوا گرفته است،
گرفته از این رفتار.

من استفاده شده ام،
من با صدای طبلها
به سوی استفاده شدن رفته ام
چشمانم از این سیاهی فشرده شده....
هیچ چیز نمی بینم.

صدای دوم:

من متهم ام.
به کشتارها می اندیشم.
من
باغی از داغهای سیاه و سرخم،
می نوشمشان.
بیزارم از خودم،
بیزار و هراسان.

و اینک
دنیا پایان خویش را تخیل می کند
و به سویش می شتابد،
در حالیکه بازوانش
از عشق
تن می زنند.
این عشقی است برآمده از مرگ،
که همه چیز را بیمار می کند.
خورشیدِ مرده کاغذ روزنامه را لک می کند،
سرخ !

من
لحظه لحظه
زندگیها از کف می دهم.
زمین تیره می نوشدشان.
او
خون آشام تمامی ماست:
پناهمان می دهد،
پروارمان می کند.
مهربان است و دهانش سرخ،
می شناسمش،
پبرچهرهء زمستانی صمیمی اش را می شناسم
این عجوزه عقیم را
با بمب ساعتی کهنه اش .
انسانها
حقیرانه به کارش گرفته اند.
او آنها را خواهد خورد،
خواهد خورد شان،
سرانجام.
خواهد خورد !

خورشید
فرومی افتد،
من
می میرم،
و مرگی را بنیان می نهم.

صدای اول:

کیست این؟
این پسرک خشمگین کبود؟
درخشان و عجیب،
گویی فروافتاده از ستاره ای !
چه با خشم می نگرد!

فریادش از ته دل
در اتاق جاری می شود !
کبودی
رنگ می بازد .

و اینک او
انسان است .
نیلوفری سرخ بر جام خون اش می شکفد.

مرا با ابریشم بخیه می زنند،
چون پارچه ای .

چه می کردند انگشتانم
پیش از نگاه داشتن اش؟
قلبم چه می کرد
با عشق اش؟
هرگز ندیده ام
چیزی چنین آشکار .
پلک هاش
چون یاس کبود ،
نفس اش لطیف
چون پروانه....

نمی گذارم برود.

نه فریبی در اوست،
نه پیچ وتابی.
کاش
همینگونه بماند.


قسمت چهارم:

صدای دوم:

ماه،
بر پنجره بلند،
نشسته است ...
رنگ می بازد .

چه زمستانی روحم را آکنده ست!
و این نور گچی
بر پنجره گام می گذارد،
پنجره اداره های خالی،
کلاسهای خالی،
کلیساهای خالی،
آه !
چقدر خالی!

این توقف وجود دارد،
ایستایی دهشتناک همه چیز.
و اینک
این اجساد
گرداگردم تلنبار می شوند ؛
این خفتگان قطبی!
کدامین پرتو مهتابی کبود
رویاهاشان را منجمد کرده است ؟!

حس می کنم
به درونم می خزد،
سرد،
بیگانه،
مثل یک وسیله ؛
و آن چهرهء عبوس و دیوانه،
در آنسویش
با آن دهان گشوده
به خمیازهء اندوه ابدیش !

اوست که دریای سیاه خون را به اطراف می کشاند
ماه به ماه،
با اصوات درمانده اش.
من بی پناهم،
چونان دریایی در منتهای امواجش!
بی قرارم ،
بی قرار و بی فایده.
من،
لاشه ها را
خلق می کنم.

رو به شمال خواهم رفت،
به بی نهایتی از تاریکی
چون سایه ای می بینم،
خود را ،
نه مردی و نه زنی!
نه چون زنی
شاد از دوست داشته شدن،
نه چون مردی،
چونان صاف و صیقلی
که هیچ نقصی را حس نمی کند.

من اما
نقصی را حس می کنم.
انگشتهایم را بالا می گیرم
ده میخ چوبی سپید !
ببین!
تاریکی از شکافها می تراود.
توان باز داشتنش را ندارم،
توان بازداشتن زندگی ام را ندارم.

من شیرزن پیرامونم خواهم شد،
متهم نخواهم شد
با دکمه های طاق و جفت ،
یا سوراخهای پاشنهء جورابها،
با چهره های گنگ و سفید نامه های بی پاسخ،
مدفون در جعبه نامه ها .
متهم نخواهم شد،
متهم نخواهم شد.
نه ساعت دیواری منتظرم خواهد دید،
نه ستاره ها
که در ژرفا ژرف آسمان پرچ شده اند.

صدای سوم:

در خواب می بینمش،
دختر هراسناک سرخم را ؛
می گرید از میان شیشهء حایل ؛
می گرید و عصبانی است.

گریه هاش،
قلابهایی است که چنگ می زند و می خراشد،
چونان گربه ای.
با این قلابهاست
که از توجه من بالا می رود.

در تاریکی می گرید،
یا زیر ستاره هایی
که درچنین فاصله ای از ما
می درخشند و می چرخند.

به گمانم سر کوچکش را از چوب تراشیده اند،
چوبی سخت و سرخ ،
چشمانی بسته و
دهانی باز
که از آن جیغ هایی تیز بیرون می زند
که چون پیکانی
خواب مرا می خراشند.

دخترم دندان ندارد،
دهانش گشاد است
با اصواتی سیاه !

چیز خوشایندی نیست !

صدای اول:

آن چیست
که این روانهای بی گناه را
به سوی ما روانه می کند؟

نگاه کن!
بسیار خسته اند ؛
همه صاف و صیقلی !
در پوشش های کرباسی شان ،
با نامهای بسته شده به مچ هاشان.

این هدایای نقره ای کوچک
که از راهی دور آمده اند.
بعضی با موهای سیاه پرپشت،
بعضی بی مو !
پِیرنگ پوستشان
صورتی یا زرد ،
قهوه ای یا سرخ .
متفاوت بودنشان را آغاز می کنند !

گویی از آب ساخته شده اند،
بی هیچ شکلی ،
اجزاء صورتشان خواب است،
چون نوری بر آبی آرام !
راهب ها و راهبه های حقیقی اند
در لباس هایی یکسان؛
فرو می ریزند
مثل ستارگان
در هند،
آفریقا،
آمریکا !

این اعجاز واره ها
تصاویر کوچک و ناب؛
بوی شیر می دهند،
کف پاهاشان بکر!
روی هوا راه می روند .

آبا عدم می تواند
چنین دست و دل باز باشد؟!

اینجاست پسرم...
چشمان درشتش ،
چون همه
یکدست آبی ست .
به سویم می چرخد،
چون گیاهی کوچک و
ناهشیوار و
درخشان !

یک جیغ !
این قلابی است که به آن می آویزم .
من
رودی از شیرم،
و تپه ای گرم ...



قسمت پنجم:

صدای سوم:

من
زشت نیستم،
زیبا هم هستم !

آینه
زنی را بی هیچ زشتی
باز می تاباند.
پرستاران
لباسهایم را پس می دهند
و یک هویت را.
می گویند اتفاقی عادی است،
در زندگی من
و زندگی دیگران؛
عادی است .
من یک از پنج ام ،
یا چیزی شبیه این !
ناامید نیستم .

کمابیش زیبایم !
رژ لبم اینجاست
بر دهان چروکیده ام می کشم اش
دهان سرخی که پس می زنمش
با هویتم.
یک روز پیش،
دو روز پیش،
سه روز پیش،
جمعه ای بود .
حتی به یک تعطیلی نیاز ندارم
می توانم امروز به سرکار بروم
می توانم به همسرم عشق بورزم
او که درک خواهد کرد؛
او که دوستم خواهد داشت
از میان غبار بد شکلی ام ؛
انگار که چشمی را از دست داده باشم،
یا پایی ،
یا زیانی را .

می ایستم پس،
اندکی محو !
راه می روم
روی چرخها،
به جای پاها،
خوب به کار می آیند
و می آموزم سخن گفتن را با انگشتان
و نه با زبان.

بدن گره گشاست !
تن ستارهء دریایی
می تواند بازوانش را باز برویاند
و مارمولکها بر پاهایشان
چوب حراج می زنند ،
و شاید من نیز
این چنین چوب حراجی زده ام
بر آنچه نداشته ام !

صدای سوم:

جزیره ای کوچک ست دخترک ،
خفته و بی آشوب ؛
و من
کشتی سفیدی سوت کشان !
خداحافظ ! خداحافظ !!

روز می افروزد ؛
روزی سرشار ماتم !
گلهای این اتاق
سرخ اند و گرمسیری .
عمرشان را
به تمامی
پشت شیشه ها سر کرده اند،
دلسوزانه مراقبت شده اند،
و اینک
با زمستانی از ملافه های سفید و چهره های سفید
رویرو می شوند .

اندک چیزی برای چمدانم دارم،
لباسهای زنی چاق که نمی شناسمش،
شانه و مسواکم ،
و یک بیهودگی.

به ناگهان آسیب پذیر شده ام.
زخمی هستم
که بیرون می رود از بیمارستان ؛
زخمی که مرخصش می کنند !
سلامتی ام را پس پشتم جا می گذارم،
جا می گذارم کسی را
که به من چسبیده بود !
انگشتهاش را
چون چسب زخمی
باز می کنم :
من
می روم.

صدای دوم:

من دوباره خودم هستم،
چیز مبهمی وجود ندارد !
پریده رنگ از خونریزی چون موم،
بی هیچ پیوستگی ،
هموار و باکره؛
انگار که هیج اتفاقی نیافتاده است ،
چیزی که نتواند پاک شود،
پاره پاره و تکه تکه شود،
و دوباره بیاغازد.

ابن شاخه های کوچک سیاه
به فکر جوانه زدن نیستند.
نه این تشنگان،
نه ناودانهای خشک
رویای باران را نمی بینند.

زنی که مرا در پنجره ها نظاره می کند:
پاکیزه است .
پاکیزه و شفاف،
چون یک روح.
چه خجولانه پاکیزگی اش را وامی نهد،
بر روی جهنم پرتقالهای آفریقایی،
و خوکهای آویخته از پا.
او تسلیم ِ حقیقت می شود.
این منم...
من!...
در حال چشیدن تلخی بین دندانهام،
تنفر بی حساب هرروزه .


قسمت ششم:

صدای اول:

تا کی می توانم دیواری باشم
در برابر باد ؟
تا کی می توانم بکاهم آفتاب را
با سایه سار دستانم؟
یا سایه بانی شَوَم
روشنای کبود ماه ای سرد را ؟
صداهای تنهایی،
اصوات اندوه
ناگزیر،
بر پشتم دامن می گسترند...
چگونه آرامشان خواهد کرد این لالایی کوچک؟

تا کی می توانم دیواری باشم
به دور خصیصه های سبزم؟
تا کی می توانند دستانم
مرهمی باشند بر زخمهای او؟
و کلامم
پرندگانی درخشان درآسمان:
تسلی بخش،
تسلی بخش...

دهشتناک است
چنین گشایشی،
گویی که قلبم
صورتکی برخود ببندد و
درجهان گام بردارد.

صدای سوم:

دانشکده ها ، امروز
مست ِ بهارند !
روپوش سیاهم اندکی سوگوارانه ست
که جدیتم را نشان می دهد.
کتابهایم را به همراه دارم.
زخمی کهنه داشتم
پیش از این ،
اما رو به بهبودی ست !

خواب جزیره ای را دیدم،
سرخ ازغم فریادها !
رویایی بود و
معنایی نداشت.

صدای اول:

طلوع می شکوفد
در نارون بلند بیرون خانه .
پرندگان مگس خوار برگشته اند،
جیغ کشان،
مثل موشکهای کاغذی.

صدای دقیقه ها را می شنوم
روی پرچین ها پهن می شوند و
می میرند.
ماغ کشیدن گاوها را می شنوم.
رنگها نونوار می کنند خود را؛
و سقف کاهگلی نمناک
زیر نور خورشید بخارمی کند.

نرگس،
رخسار سپیدش را به روی باغ می گشاید.
قوت قلبی دویاره یافته ام،
قوت قلبی دوباره !

در اتاق نوزادان
رنگهای درخشان و شفاف ،
اردکهای سخنگو،
بره های شادمان.
دیگربار ساده ام ،
به معجزه معتقد،
نه به آن کودکان هراسناک؛
که با چشمهای سفید و دستهای بی انگشتشان،
خوابم را می آزردند.
آنها از آن ِ من نیستند،
آنها به من تعلق ندارند.

به طبیعی بودن خواهم اندیشید.
به پسر کوچکم.
او راه نمیرود،
کلامی حرف نمی زند.
در قنداق پارچه های سفیدست هنوز.
اما صورتی رنگ ست و بی نقص !
لبخند می زند، مدام !
اتاقش را
با کاغذی از رُزهای درشت پوشانده ام.
برهمه چیز
قلبهای کوچک نقاشی کرده ام.

دوست ندارم استثنایی باشد.
این استثناست که شیطان را بر سر ذوق می آورد!
این استثناست که از تپهء اندوه بالا می رود!
یا در دشت می نشیند و
قلب مادرش را می آزارد !
دوست دارم معمولی باشد..
دوستم بدارد،
چنانکه دوستش می دارم .
وصلت کند با هرکه می خواهد و
از هرکجا که می خواهد...


قسمت آخر

صدای سوم:

نیمروزی گرم در چمنزاران،
گلهای آلاله، سست از گرما
و دلدادگان
می گذرند و می گذرند
سیاه و مسطح،
مثل سایه ها ؛
چه زیباست بی ضمیمه گی!
مثل سبزه تنهایم ،
چه را از دست داده ام ؟!
آیا هرگزخواهمش یافت،
هرآن چیز که هست؟

قوها رفته اند.
رودخانه هنوز به یاد دارد
که چقدر سپید بودند.
پس از آنها
با تمام وجودش می کوشد،
شکلهاشان را
در تکه ابری می یابد.

چیست
این پرنده که فریاد می کشد ،
با چنین اندوهی در صداش؟
می گوید :
من جوانم،
چون همیشه.
چه را از دست داده ام ؟!

صدای دوم:

در خانه ام،
زیر نور چراغ.
یعد از ظهر کش می آید.
پیراهن ابریشمی ام را می دوزم.
همسرم کتاب می خواند.
نور،
به چه زیبایی ،
در بر می گیرد این اشیاء را.

یک جور مه در هوای بهاریست.
مه ای که پارکها را،
مجسمه های کوچک را
در بر می گیرد،
با رنگی صورتی ،
انگار لطافت بیدار شده است ،
لطافتی که از پا ننشست،
چیزی شفابخش.

منتظر می مانم و درد می کشم.
به گمانم شفا یافته ام.
کارهای زیادی ست برای انجام دادن.
دستهایم می توانند
تور را
به زیبایی بر این پارچه بدوزند.
همسرم می تواند
کتاب را
ورق بزند و ورق بزند.
حالا با هم هستیم،
در خانه،
پس از ساعتها .
این تنها زمان است
که روی دستهامان کشیده می شود.
تنها زمان است و
ماده نیست.

ممکن است
خیابانها ناگهان مچاله شوند،
اما من
دوباره بازگشته ام ،
از سقوطی طولانی،
و خود را در بستر می یابم.
در امان،
روی تشک،
با دستهای قد کشیده در برابر سقوط .

من
خویش را باز می یابم.
من
سایه نیستم ،
گرچه اینجا سایه ای هست
که از پاهایم آغاز می شود.
من
یک همسرم.
شهر منتظر می ماند و درد می کشد.
سبزه های کوچک،
از میان سنگها رخنه می کنند
و با زندگی سبز می شوند.

پایان

 
 

 ـــــــــــــــــــــــــــــــ

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ